Petals, bütün olma iddiası taşımayan ama dağılmaktan da korkmayan yüzeylerden oluşur. Parça-bütün ilişkisinden doğarak tek bir formu değil; çoğalmayı, yayılmayı ve geçici anların bir araya gelişini araştırır. Kontrol edilen ile bırakılanın, yoğunluk ile boşluğun aynı yüzeyde bir arada var olabileceği bir alan açar. 

Her eser, yüzeye bırakılan küçük müdahalelerin — dokunuşların, renklerin ve tekrarların — birlikte nasıl bir denge kurduğunu gösterir. Parçalar merkezden uzaklaştıkça kontrol azalır; fakat tam da bu noktada ritim ortaya çıkar. Doku, burada bir iz değil; hareketin kendisidir. Renkler temsil etmekten çok hissettirir: canlılık, yumuşaklık ve dönüşüm arasında bir geçiş alanı kurar. Petals’ta hiçbir parça merkezde değildir. Katmanlar üst üste binmez; birbirine karışır. Kontrol yerini akışa, düzen yerini sezgiye bırakır. Formlar birbirini tamamlamaz; birbirini etkiler, dönüştürür ve yeniden tanımlar. Bu nedenle kompozisyon, sabit bir düzen yerine sürekli hareket eden bir denge hali olarak ortaya çıkar. Her form, çevresiyle kurduğu mesafe, temas ve tekrarlar üzerinden anlam kazanır. Böylece ortaya çıkan yapı önceden belirlenmiş bir kompozisyon değildir, süreç içinde oluşan bir alan olarak gelişir. Boşluk, form kadar belirleyicidir; kimi zaman nefes alanı, kimi zaman durak noktası oluşturur. 

Bu seri, Bir formun sabitlenmeden önceki hâliyle; henüz karar vermemiş, yerini bulmamış ama var olmaktan vazgeçmemiş anlarla ilgilenir. Geçici olanın değerini, dağılmanın içindeki uyumu ve hafifliğin taşıyıcılığını görünür kılar. Tutunmayı değil bırakmayı; tamamlamayı değil dağılmayı; ağırlığı değil hafifliği merkezine alır. Yön değiştiren, çoğalan, bazen dağılan ama her seferinde başka bir denge bulan.

Sonuçta Petals, tamamlanmış bir formdan ziyade sürekli oluş halinde bir alan önerir; parçaların bir araya gelişiyle açılan, dağılıp yeniden kurulan ve her seferinde farklı bir denge üreten bir görsel düşünme biçimi olarak var olur.